در ربوبيّت و براهين سلطانش ، در قرب و رحمت « 1 » ، و كرم ، و عفو ، و غفران ، و ملك مبينش در هر ذرّه‌ئى بهر ذرّه‌ئى ، تا او را حاصل شود عرفان اثبات وحدانيّت و ذات قديم حقّ ، كه موصوف است بجميع صفات . و اين ظاهر ايمانست جميع مؤمنان را برّ و فاجر . 310 فصل ( فى القطعة 1 من طاسين الدائرة أيضا ) ( 886 ) امّا باب ثانى كه در دايره است ، سناء صفات حقّ خواهد كه به اجانين در افعالش ظاهر مىشود ، و آن بمراد حقّ و اصل است . شايد كه قلب مريد بدان رسد ، آن مبتدى كه در درجهء اوّل كه گفتيم ، متمكّن ايمان باشد . آنگه از رؤيت اين سنا منقطع شود و دايم نماند « 12 » ، زيرا كه اين جايگاه محلّ تجلّى صفاتست ، و مريد از حمل واردش ضعيف است ؛ آن معرفتش منقطع شود ، بازگردد ، و علمش « 14 » بدان نرسد . امّا اگر متمكّن شود در مشهد اين نور و معرفت آن ، ممكن بباب ثالث رسد . ( 887 ) بباب ثالث - كه تحت دايرهء ثانيست - طالب و حقيقت خواهد . اين طالب اگر بدانجاى رسد ، در نور اصل صفات افتد ، و آن حقيقت حقيقتست . متحيّر شود ، چون در آن بحر غوص كند ، و غرق شود در قعر آن ، و از صولت اين فانى شود . اگر حقّ خواهد ، تمكين او بلطف كند بر وى در مشاهدهء اصل صفت . بشناساند وى را

--> ( 1 ) در قرب و رحمت SM : و قرب رحمته A ( 12 ) نماند : بماند SM لا يدوم A ( 14 ) و علمش S : و عملش M غير عالم به A